Parish Bulletin

Bulletin - August 30, 2026

30 SIERPIEŃ 2026

XXII NIEDZIELA ZWYKŁA

Mateusz 16:21-27:
Odtąd zaczął Jezus wskazywać swoim uczniom na to, że musi iść do Jerozolimy i wiele cierpieć od starszych i arcykapłanów, i uczonych w Piśmie; że będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie. A Piotr wziął Go na bok i począł robić Mu wyrzuty: "Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie". Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra: "Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo myślisz nie na sposób Boży, lecz na ludzki".Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów: "Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę? Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego razem z aniołami swoimi, i wtedy odda każdemu według jego postępowania.

Liturgia słowa XXII niedzieli w ciągu roku dobrze oddaje dzisiejszą, niekiedy zbyt rozpowszechnioną tendencję traktowania życia religijnego jako czegoś bardzo osobistego. Relacje łączące człowieka z Bogiem mogą rzeczywiście być bardzo intymne. Bóg nie tylko mówi, że jest miłością, ale przede wszystkim, o czym świadczy cała historia zbawienia, daje tego namacalne dowody: od stworzenia człowieka, poprzez opiekę nad Narodem Wybranym, Wcielenie, śmierć na krzyżu, aż do każdej celebrowanej Eucharystii włącznie. Stąd też ci, którzy doświadczyli trudnej miłości Bożej, tak jak w dzisiejszym I czytaniu prorok Jeremiasz, wyrażali swą relację do Boga szokującym niekiedy językiem miłości. Aby nie poprzestać jedynie na słowach, św. Paweł wzywa w II czytaniu do złożenia swych ciał na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną. Oznacza to nic innego jak życie poddane współpracy z łaską Bożą. Jest to sztuka świadomego miłowania Boga, czyli podejmowania swych codziennych obowiązków w imię tego, że taka jest wola Boża. Innymi słowy mąż, ojciec, jeżeli stara się być dobrym mężem i ojcem dla rodziny, gdyż tego chce od niego Bóg, w sposób świadomy miłuje Go, ponieważ wypełnia swoje powołanie. Inspirowanie się wolą Bożą w życiu religijnym, społecznym, zawodowym jest właśnie przejawem ”rozumnej służby Bożej". Poprzednia sugestia z XXI niedziela w ciągu roku dotyczyła współpracy z łaską. Temat ten kontynuowany jest także dziś. Można zatem wykorzystać fakt, że dziś jak i tydzień temu, bohaterem Ewangelii jest św. Piotr. Przywołana scena następuje bezpośrednio po złożeniu wyznania pod Cezareą Filipową. Jednakże minionej niedzieli mieliśmy do czynienia z Piotrem otwartym na działanie łaski Bożej, która popchnęła go do złożenia pięknego świadectwa wiary. Dziś widzimy u niego myślenie i działanie, które chociaż pełne dobrych intencji, pozostawało jedynie działaniem ludzkim, na domiar sprzeciwiającym się woli Bożej. Stąd też spotykają go wyjątkowo surowe słowa:”Zejdź mi z oczu, szatanie!". Z jednej strony mamy zatem łaskę czyniącą życie ludzkie pięknym, uwznioślonym, z drugiej pokusę życia jedynie według swoich wyobrażeń, niemających najczęściej wiele wspólnego z zamysłem Bożym.

Słuchamy dziś pięknego hymnu Magnificat, który mamy nie tylko rozważać intelektualnie, ale przyjąć sercem. To modlitwa, która ma każdego dnia kształtować naszą modlitwę – Kościół odmawia ją zawsze w Nieszporach, wieczornej modlitwie Liturgii Godzin. Maryja nie skupia się na sobie, ale na Bogu. Ona jest cała zapatrzona w Boga, cała piękna, pełna uwielbienia. Ona uwielbia Jezusa, którego nosi w sobie, którego, jak uczą ojcowie Kościoła, najpierw poczęła w duszy przez wiarę, a potem w ciele. I właśnie ze skupienia na Jezusie płynie Jej radość. Możemy powiedzieć, że choć te słowa wypowiedziała po raz pierwszy w domu Elżbiety, to wypowiada je teraz nieustannie w niebie – jako Królowa Wniebowzięta, całkowicie zjednoczona ze swoim Synem. W każdej Eucharystii głosimy zwycięstwo Chrystusa na drzewie krzyża i wyznajemy wiarę w to, że ostatecznie to On pokona wszelkie zło w świecie, że ostatecznie, pomimo tak groźnej walki, to Chrystus jest zwycięzcą szatana. To wyznanie wypowiadamy zwłaszcza po konsekracji; „Głosimy śmierć Twoją Panie Jezu, wyznajemy Twoje zmartwychwstanie, i oczekujemy Twego przyjścia w chwale”. Ale jest ono też zawarte w słowach odmawianych wspólnie z kapłanem po modlitwie Ojcze nasz: „Bo Twoje jest królestwo, i potęga, i chwała na wieki”. Nie bójmy się wypowiadać tych słów z wiarą i pewnością, że po czasie naszych codziennych zmagań i cierpień – osobistych, rodzinnych, zawodowych – ostatecznie zwycięży Chrystus, a w ich przeżywaniu wystarczy nam Jego łaski.

Nauka Religii 2026-27

Zajęcia z edukacji religijnej na rok szkolny 2026 2027 rozpoczną się we wtorek 29 września oraz w środę 30 września 2026 roku.

OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE

Dziś przypada 22. niedziela w ciągu roku i jest to zarazem ostatnia niedziela miesiąca sierpnia, z czym wiąże się również koniec wakacji. Liturgia dzisiejszej niedzieli zwraca naszą uwagę na oddanie się Bogu także poprzez poświęcenie Mu tego wszystkiego, czym zajmujemy się na co dzień. Spróbujmy o tym pamiętać szczególnie każdego dnia rano, by choć przez krótką, lecz intensywną modlitwę polecić Bogu siebie i tych, z którymi będziemy się spotykać, jak też naszych domowników i bliskich naszemu sercu.
Przypadający we wtorek 1 dzień września to także bolesna rocznica wybuchu II wojny światowej. Jest już coraz mniej żyjących świadków tej ogromnej tragedii ludzkości, lecz to nie zwalnia nas od pamięci o tych, którzy zginęli lub ponieśli śmierć podczas 6-letniej zawieruchy wojennej. Pielęgnujmy pamięć o wszystkich ofiarach wojny, troszcząc się o ich groby, modląc się za tych, co zginęli, a przede wszystkich wychowując młode pokolenia do pokoju, ucząc wzajemnego szacunku i zrozumienia wobec każdego człowieka.

W tym tygodniu patronują nam:

IX – św. Bronisława (ok. 1200 - 1259), dziewica; jej krewnymi byli m.in. św. Jacek Odrowąż i bł. Czesław; żywiła głębokie nabożeństwo do Męki Pana Jezusa, które to doprowadziło ją na szczyty kontemplacji; na wszelkie dramatyczne wydarzenia w swoim życiu potrafiła patrzeć z wiarą i zaufaniem do Boga.
3 IX – św. Grzegorz Wielki (ok. 540 - 604), papież, wybitny teolog i reformator, doktor Kościoła; od jego imienia pochodzi nazwa śpiewu liturgicznego określanego jako „śpiew gregoriański”, który przez Sobór Watykański II został uznany za własny śpiew liturgii rzymskiej; od tego papieża pochodzi też zwyczaj odprawia 30 Mszy św. za zmarłych zwanych „gregorianką”.